امتداد دو نگاه
چهارشنبه 23 فروردین 1391 | نسخه قابل چاپ | نویسنده : رامین مهدی پور
عشق، هرجا رو کند آنجا خوش است
گر به دریا افکند دریا خوش است.
گر بسوزاند دز آتش، دلکش است.
ای خوشا آن دل، که در این آتش است.
تا ببینی عشق را آئینه وار
آتشی از جان خاموشت برآر!
هر چه می خواهی، به دنیا در نگر
دشمنی از خود نداری سخت تر!
عشق پیروزت کند بر خویشتن
عشق آتش می زند در ما و من.
عشق را دریاب و خود را واگذار
تا بیابی جان نو، خورشیدوار.
عشق هستی زا و روح افزا بود
هر چه فرمان می دهد زیبا بود.
گر به دریا افکند دریا خوش است.
گر بسوزاند دز آتش، دلکش است.
ای خوشا آن دل، که در این آتش است.
تا ببینی عشق را آئینه وار
آتشی از جان خاموشت برآر!
هر چه می خواهی، به دنیا در نگر
دشمنی از خود نداری سخت تر!
عشق پیروزت کند بر خویشتن
عشق آتش می زند در ما و من.
عشق را دریاب و خود را واگذار
تا بیابی جان نو، خورشیدوار.
عشق هستی زا و روح افزا بود
هر چه فرمان می دهد زیبا بود.
موضوعات مرتبط با این مطلب : عشق
____________________________________________________
برچسب ها: امتداد دو نگاه,شعر عشق,عاشقانه,شعر عاشقانه
برچسب ها: امتداد دو نگاه,شعر عشق,عاشقانه,شعر عاشقانه
چقدر دوست داشتم تمام دلتنگی های این روزها را با کسی تقسیم میکردم
و یا کسی بود برای گوش دادن و درد و دل کردن
اما آنقدر فاصله ها زیاد شده
که هر چه فریاد میزنم گویی نه تو صدایم را میشنوی و نه هیچ کس دیگر...
سلام دوست من
زیبا بود.
موفق باشید.
باران همیشه می بارد
اما مردم ستاره را بیشتر دوست دارند
نامردیست آن همه اشک را به یک چشمک فروختن !..
